Wybrałam się wczoraj do teatru Łaźnia Nowa w Krakowie na pierwszą od dłuuuugiego czasu sztukę. Rzadko mam bowiem czas wysłuchać wszystkich płyt, które są tego warte, obejrzeć film, a co dopiero - iść do teatru. Tym razem jednak postanowiłam zadbać o higienę umysłu, do czego nakłaniali twórcy spektaklu, i spędzić sobotni wieczór w Łaźni.

"Wrzeczenia" Jarosława Kamińskiego w wykonaniu dwójki aktorów z Teatru Porywacze Ciał - Edyty Torhan i Macieja Adamczyka (który jest założycielem Porywaczy...), to krytyczne spojrzenie na paranoje rodzące się we współczesnym kapitalizmie. Autor dramatu odziera religię konsumpcji... a raczej hiperkonsumpcji, z jej pozytywnych walorów, pokazuje, jak wieczna pogoń za pieniędzmi (bo nawet nie za sukcesem) każe nam stopniowo wyrzekać się ideałów, zainteresowań, siebie, niszczy relacje między ludźmi, oducza kochania.

Nic nowego, prawda? Prawda. Dosłowna wręcz sztuka nie mówi nic nowego, a jednak trafia. Być może dlatego, że pewne tezy wypowiedziane głośno, uwolnione z samego myślenia, nabierają dopiero realnego kształtu.

Przy okazji jest to sztuka pełna sarkastycznego humoru, doskonale napisana rola Piotra, którego gra Adamczyk, sprawia że niejednokrotnie nie można opanować głośnego śmiechu, choć powinien to być śmiech przez łzy. Nieco przeciągnięta końcówka, zbyt długie rozprężenie, ale zasadniczo - 105 minut wartościowej zabawy. Jeśli traficie na "Wyrzeczenia" w swoim mieście, polecam odwiedzić.

Tags: teatr